در سيروسلوك پدر ارجمندش على بن ابى طالب عليه السّلام و موضع‌گيرىهاى اصولى و ارزشمند آن حضرت تجسم داشت ، بدانان مىآموخت . امام حسين عليه السّلام در دوران خلافت عثمان كه در عنفوان جوانى به سر مىبرد در كنار پدر قرار داشت و خالصانه براى اسلام كار مىكرد و همگام با پدر در جهت پايان دادن به فساد و تباهى كه در سايهء شوم حكومت عثمان و حاشيه‌نشينانش ، به پيكر امّت و دولت راه يافته بود ، تشريك مساعى داشت و طى اين برهه هيچ‌گاه از مواضع پدر ارجمندش پا فراتر ننهاد ، بلكه در مسير همان رهبرى قانونى كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله آن را به پدر بزرگوارش على مرتضى سپرده بود چونان سربازى مخلص و فداكار بود . حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام در عصر حكومت علوى در كليهء موضع‌گيرىها و جنگ و نبردهاى پدر بزرگوارش على عليه السّلام در كنار آن حضرت قرار داشت و در نبرد با ناكثين و قاسطين و مارقين ، لحظه‌اى ضعف و سستى به خود راه نداد ؛ با اين‌كه پدر ارجمندش به جهت بيم از قطع دودمان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به واسطهء شهادت او و برادرش حسن ، به حيات و زندگى آن‌ها سخت علاقه‌مند بود . اين دو بزرگوار تا آخرين لحظه در كنار پدر بزرگوارشان قرار داشتند و رنج و محنتى را كه پدر از مردم عراق مىديد ، آن‌دو نيز متحمل مىشدند . سرانجام امير مؤمنان عليه السّلام در يكى از خانه‌هاى خدا فرشتهء شهادت را در آغوش كشيد و در محراب عبادت خويش در مسجد كوفه و در مقدسترين لحظات زندگىاش يعنى لحظهء نيايش و عبادت و توجّه به پروردگار كعبه به فيض شهادت نائل و در خون مبارك خويش غوطه‌ور گشت و بر لبان مباركش جملهء « فزت و ربّ الكعبه » نقش بست .